Spółdzielnia powstała w Warszawie 11 listopada 1921 roku pod nazwą "Mieszkaniowe Stowarzyszenie Spółdzielcze Oficerów" z inicjatywy Naczelnika Państwa Marszałka Józefa Piłsudskiego i miała na celu zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych ówczesnej kadry oficerskiej Wojska Polskiego.
Na zakupionym od miasta niezabudowanym terenie pofortecznym o powierzchni ok. 34 ha, ograniczonym obecnymi ulicami Gen. Zajączka, Felińskiego, Krasińskiego oraz obszarem Cytadeli Warszawskiej, ówcześni czołowi urbaniści i architekci opracowali na zlecenie Spółdzielni projekty urbanistyczne i architektoniczne nowej dzielnicy mieszkaniowej nazwanej "Żoliborzem Oficerskim" (fot. 1). Zabudowa ta zachowała do dziś swój pierwotny willowy charakter i nazwę. Ze względu na bliskość Wisły i Śródmieścia oraz wyjątkowo duże nasycenie zielenią, "Żoliborz Oficerski" jest obecnie jedną z najbardziej atrakcyjnych dzielnic mieszkaniowych Warszawy.
W okresie międzywojennym Spółdzielnia, licząca blisko 900 członków, zrealizowała prawie całkowicie program zabudowy dzielnicy, przekazując członkom na zasadach wyodrębnionej własności hipotecznej łącznie 889 mieszkań w 335 domach, w tym 307 mieszkań w 7 domach wielorodzinnych. Jednocześnie powstała cała infrastruktura społeczna i techniczna z układem ulic i podziemnych sieci komunalnych.
(fot. 2) początkowy etap realizacji Żoliborza Oficerskiego wg stanu z 1925 roku, na pierwszym planie "Dom Zbiorowy", pl. Inwalidów 10
W 1924 roku został oddany do użytku przy pl. Inwalidów 10 "Dom Zbiorowy", zwany potocznie Hotelem Oficerskim, w którym przejściowo mieszkali członkowie oczekujący na zakończenie budowy własnych mieszkań (fot. 2). Istotnym wkładem Spółdzielni w obecny kształt dzielnicy był również współudział w powstaniu na należących do niej terenach Parku im. Stefana Żeromskiego oraz szkoły przy ul. Czarnieckiego.
Okres wojenny i pierwsze lata powojenne należą do najtrudniejszych w historii Spółdzielni. Podczas walk na frontach i w Katyniu zginęło ok. 70 członków Spółdzielni, a znaczna część pozostałych znalazła się na emigracji. Urzędy kwaterunkowe, znając rodowód Spółdzielni, "dogęszczały" ocalałe lokale ludźmi z marginesu społecznego, tak że powracający z powojennej tułaczki właściciele nie znajdowali w zdewastowych mieszkaniach nawet jednej wolnej izby. Spółdzielni odebrano niezabudowane jeszcze, a będące jej własnością, działki budowlane i przekazano do zabudowy obcym instytucjom.W związku z utrzymującym się negatywnym stosunkiem władz, Zarząd Spółdzielni podjął decyzję o zmianie nazwy na Spółdzielnię Budowlano-Mieszkaniową "Żoliborz", a okresowe złagodzenie systemu politycznego umożliwiło zrealizowanie na własnych działkach w okresie 1957—1960 czterech budynków z łączną liczbą 46 mieszkań i jednego lokalu użytkowego.
Następne 30 lat działalności Spółdzielni to przede wszystkim pomoc członkom w odzyskiwaniu własnych, przymusowo zasiedlonych i zdewastowanych, mieszkań oraz ratowanie niszczejących budynków. Spółdzielnia "obroniła się" również pod koniec lat 70. przed przymusowym włączeniem do spółdzielni-molochów i zachowała swą niezależność.
Pełną samodzielność SB-M "Żoliborz" odzyskała dopiero po 1989 roku. Do 1999 roku udało się wybudować 3 nowe budynki z 50 mieszkaniami i 2 lokalami użytkowymi (fot. 3). Przeprowadzono również generalną modernizację wszystkich obiektów Spółdzielni w zakresie elewacji, sieci inżynieryjnych oraz estetyki podwórzy i klatek schodowych.
Obecnie Spółdzielnia zrzesza 337 członków, a jej zasoby stanowi 13 budynków mieszkalnych lub mieszkaniowo-usługowych o łącznej powierzchni użytkowej ponad 22 000 m2. W budynkach tych znajdują się 254 lokale mieszkalne o łącznej powierzchni ok. 17 500 m2 (79%) oraz 33 lokale użytkowe o łącznej powierzchni ok. 4 200 m2 (21%), spośród których 29 lokali o powierzchni 4 400 m2 stanowi własność Spółdzielni. Są to lokale o wysokim standardzie wykończenia, a budowana linia metra podnosi jeszcze bardziej ich atrakcyjność. Część lokali użytkowych jest obecnie wolna i przygotowana dla nowych najemców.

